بررسی مبانی فقهی وحقوقی جواز وعدم جوازدادرسی غیابی رأی قضات | ||
| مطالعات فقه و حقوق اسلامی | ||
| دوره 17، شماره 40، پاییز 1404، صفحه 309-336 اصل مقاله (1.06 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/feqh.2026.31263.3655 | ||
| نویسندگان | ||
| مجتبی غفاری* 1؛ جعفر جعفرزاده2؛ سوسن امینی3؛ امیر ذوالفقاریان4 | ||
| 1استادیار فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد مهدی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران (نویسنده مسئول) | ||
| 2دانش آموخته دکتری فقه ومبانی حقوق اسلامی، واحدیادگارامام(ره)، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. | ||
| 3کارشناس ارشد حقوق جزا و جرم شناسی، واحد مهدی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران. | ||
| 4کارشناس ارشد حقوق | ||
| چکیده | ||
| این نوشتار با هدف بررسی دادرسی غیابی درآثارفقهای شیعه و حقوق موضوعه اختصاص یافته است. به این بیان که اگرچه در فصل خصومت ، اصل بر لزوم حضور طرفین دعوا در جلسه دادرسی است، اما گاه پایبندی بدون قید و شرط به این اصل، خود موجب تضییع حقوق افراد میشود؛زیرا ممکن است یکی از طرفین دعوا خود را از دسترس طرف دیگر و مجریان عدالت مخفی نموده، موجبات ناامنی، بیاطمینانی و عدم رضایت از دستگاه قضا را فراهم آورد. با توجه به این امر، در اسلام مسأله واخواهی با هدف ایجاد امنیّت و ممانعت از تضییع حقوق افراد پذیرفته شده است. فقها جهت اثبات جوازمسأله واخواهی(دادرسی غیابی) به روایات و احادیث نیز استناد کرده و برای آن شرایطی قائل شدهاند. فقهای امامیه، صدور حکم غیابی را در مسائلی که به حقوق شخصی و حقوق الناس بستگی پیدا میکند درست و روا میدانند و درحقوق الهی و مجازاتها بدون حضور متّهم نمیتوان حکم غیابی صادر کرد؛ چراکه حقّ الناس مبنی بر احتیاط و حقّ الله مبنی بر تخفیف می باشد؛ لذا در حقّ الله و مجازاتها حدّی حکم غیابی نافذ نیست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| واخواهی؛ دادرسی عادلانه؛ حقّ الله؛ حقّ الناس؛ دادرسی غیابی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 203 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 383 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 718 |
| تعداد مقالات | 10,319 |
| تعداد مشاهده مقاله | 72,320,870 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,044,397 |