رویکرد فقیهان به ملازمه میان حد وحرمت در جرم انگاری مصرف مسکرات | ||
| مطالعات فقه و حقوق اسلامی | ||
| دوره 18، شماره 42، بهار 1405، صفحه 1-22 اصل مقاله (794.74 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/feqh.2024.32709.3789 | ||
| نویسندگان | ||
| بشری عبدخدایی* 1؛ عباسعلی سلطانی2 | ||
| 1استادیار فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران (نویسنده مسئول) | ||
| 2دانشیار فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران | ||
| چکیده | ||
| رابطۀ میان حدّ و حرمت در احکام جزایی اسلام به ویژه در جرم شرب مسکر، موجب اختلاف نظر میان فقیهان امامیه شده است. گروهی از فقها میان حدّ و حرمت قائل به ملازمهاند. به نظر ایشان شارع برای مسکر مجازات حدّی قائل است و مصرف هر مسکری هرچند غیر خمر باشد گرچه موجب مستی نگردد به علّت اینکه عنوان حرمت دارد موجب ثبوت حدّ است. اما از منظر دیگر فقیهان - که میتوان آن را دیدگاه گروهی از معاصران دانست - ملازمه ای میان حدّ و حرمت وجود ندارد؛ در نتیجه، مصرف هر مورد مسکرات که حرام باشد لزوماً منجرّ به ثبوت حدّ نخواهد شد بلکه در برخی موارد، عروض مستی در ثبوت حدّ مورد نظر است. این پژوهش باروش تحلیلی - توصیفی ضمن بیان ادله دو نظریه فوق، نظر مقرون به صواب را مطرح و از آن دفاع می کند. آثار دیدگاه عدم ملازمه در ثابت نبودن حدّ برای طیف گسترده ای از مسکرات، توجه به ملاک سکرآوری و مستی و همراهی با قاعده درأ و برخی اصول حقوقی مانند تفسیر به نفع متّهم است. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| حدّ؛ فقه جزایی؛ رابطه حدّ و حرمت؛ مسکرات؛ ماده 264 قانون مجازات اسلامی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 431 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 484 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شماره‌ها | 732 |
| تعداد مقالات | 10,569 |
| تعداد مشاهده مقاله | 73,812,000 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 65,319,592 |