تصویر آز در ادبیات مانوی فارسی و بهشت گمشدۀ جان میلتون | ||
| مطالعات زبانی و بلاغی | ||
| دوره 17، شماره 43، بهار 1405، صفحه 135-152 اصل مقاله (533.54 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/jlrs.2025.37686.2655 | ||
| نویسندگان | ||
| سید مهدی موسوی* 1؛ امیر حسنزاده2 | ||
| 1استادیار گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران (نویسنده مسئول) | ||
| 2دانشجوی کارشناسی ارشد، زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. | ||
| چکیده | ||
| یکی از شاخههای ادبیات تطبیقی بررسی تصویرها و درونمایههای مشابه در ادبیات جهان است. اگرچه پژوهشهای پیشین به تأثیر ادبیات مانَوی فارسی در بهشت گمشده (1667) نوشتۀ جان میلتون اشاره کردهاند، با اینحال به تصویر دیو مانوی آز در مقایسه با بازنمایی شیطان در حماسۀ میلتون کمتر پرداخته شدهاست. این موضوع بهویژه از آن جهت حائز اهمیت است که ثنویت مانوی برداشتهای یگانهانگارانه (مونیسم) از بهشت گمشده را به پرسش میکشد. برایناساس، این جستار با بررسی زبان و عواطف از همگسستۀ شیطان نشان میدهد که رگههایی از ثنویت مانَوی در این حماسه وجود دارد. در بخش دوم جستار، بر بازنمایی همدلانۀ شیطان تمرکز میکنیم تا درگیری عاطفی خواننده با اثر را برجسته سازیم. ساز و کارهای عاطفی روایت در بهشت گمشده با هدف روشن الاهیاتی نویسنده، یعنی توضیح منطق دادورزانۀ هستی، در تضاد است. بدینسان، چنین مینماید که احساسات دوگانۀ دیو مانوی، که بنا بود ما را از متن دور کند، با شور عاطفی در تصویرسازی شخصیت شیطان درهم میآمیزد، تا آنجا که شیطان نه یک دیو بلکه به انسان میماند، و سرشتی دورگه و متناقض دارد. هدف فرجامین این خوانش تطبیقی از بهشت گمشده توضیح ناسازگاری قصد مؤلف (میلتون) با تأثیر روایت است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| جان میلتون؛ بهشت گمشده؛ مانویت؛ احساس؛ همدلی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 285 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 229 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 725 |
| تعداد مقالات | 10,478 |
| تعداد مشاهده مقاله | 73,449,643 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,849,943 |