نقشهای ناهمگون در کلمات مکرّر همسان | ||
| مطالعات زبانی و بلاغی | ||
| مقاله 7، دوره 1، شماره 2، 1389، صفحه 147-164 اصل مقاله (475.18 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/jlrs.2017.1789 | ||
| نویسنده | ||
| عباسعلی وفایی* | ||
| چکیده | ||
| زبان کارکردهای گوناگونی دارد و کارکرد آن با توجه به شگرد و مقاصد گوینده متفاوت خواهد بود. زبان نوشتاری روزنامه با یک اثر علمی ـ تخصصی دیگرگونه است. همچنین زبان شاعرانه، بیشک با عناصری که در یک نوشتهی ارجاعی مستقیم بهکار میرود، یکسان نخواهد بود؛ حتّی، زبان شاعران یا نویسندگان در یک موضوع واحد نیز تفاوتهایی خواهد داشت. این تفاوتها در استخدام واژگان و ترکیب و همنشینسازی آنها، خود را نشان میدهد. مولوی از جملهی شاعرانی است که زبان شعر او ویژگیهای خاص خود را دارد. یکی از آنها داشتن کلمات مکرّر در تمام مقولههای زبانی است و این مقولهها افزون بر شمول تمام انواع، از جهت نحوی نیز قابل بررسی است. مطلبی که در دستور زبانها بدان توجه نشده است و به نقش همگون آنها اشاره نگردیده است. این مقاله میکوشد تا شگرد هنری مولوی را در پرورش تکرار و کاربرد آنها در نقشهای ناهمگون نشان دهد. ویژگیای که از خصایص عمدهی زبان شعری مولوی بهشمار میآید. | ||
| کلیدواژهها | ||
| دستور زبان؛ نقشهای ناهمگون؛ غزلیات شمس؛ تکرار در شعر؛ مولوی (جلالالدین رومی) | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,262 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 4,601 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 723 |
| تعداد مقالات | 10,397 |
| تعداد مشاهده مقاله | 72,876,945 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,560,981 |