اصطلاحات بلاغی در تذکره های عصر صفوی | ||
| مطالعات زبانی و بلاغی | ||
| مقاله 3، دوره 4، شماره 7، 1392، صفحه 55-74 اصل مقاله (231.36 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/jlrs.2017.1792 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد رضایی* ؛ آرزو نقی زاده | ||
| چکیده | ||
| بلاغت و فصاحت از جمله علوم ادبی است که در عین حال به ناقدان در نقد متون کمک می کند. بلاغیون برخی قوانین خاصی را برای کلمه، کلام و متکلم قائل می شوند که گاه در برهه ای از تاریخ ادبی همراه با تغییر ذائقه ادبا و ناقدان آثار، دچار تحولاتی می شود. یک متن ادبی از حیث دارا بودن ویژگی های فصاحت و بلاغت امکان دارد در هر دوره از تاریخ به نوعی متفاوت بررسی شود. در عصر صفویه نیز با درآمیختگی شعر پارسی و ذوق شاعران هندی تبار عرصه برای این قسم تحولات بیشتر شد. در این دوره، تذکره نویسان با تغییر معیارهای فصاحت و بلاغت اصطلاحاتی را نیز به کار برده اند. بررسی این اصطلاحات در درک دیدگاه های آنان نسبت به متن فصیح و بلیغ کمک می کند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| فصاحت و بلاغت؛ تزریق و بی معنی گویی؛ غرابت؛ لفظ بیکار؛ ایهام بندی؛ استعاره؛ شعر آبدار | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,735 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 943 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 722 |
| تعداد مقالات | 10,383 |
| تعداد مشاهده مقاله | 72,839,267 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,535,898 |