جلوه های تشخیص در تشبیه | ||
| مطالعات زبانی و بلاغی | ||
| مقاله 1، دوره 5، شماره 10، 1393، صفحه 7-22 اصل مقاله (150.39 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/jlrs.2017.1830 | ||
| نویسندگان | ||
| سید محمدرضا ابنالرسول؛ سید محمدهادی حسینی* | ||
| دانشگاه اصفهان | ||
| چکیده | ||
| تشخیص (شخصیتبخشی) آرایهای نویافته و نوظهور نیست؛ به جرأت میتوان پیشینه آن را به درازنای کلام بشر دانست که امروزه بلاغتنگاران معاصر به جدّ به آن پرداختهاند. این آرایه ادبی به سادگی همراه با دیگر آرایهها از جمله تشبیه در کلام پدیدار میشود در این باره هر کدام از دو رکن اصلی تشبیه (مشبّه و مشبّهبه) میتوانند دیگری را وارد حوزه تشخیص کنند و از اسباب نو شدن یک تشبیه شوند. در این جستار با نگاهی به نمونههای فصیح نظم و نثر، به بررسی جلوههای تشخیص در تشبیه میپردازیم. جلوههای شخصیتبخشی در تشبیه میتواند از طریق وجهشبه (از درون تشبیه) یا با منادا و خطاب (از بیرون) صورت گیرد. نگارندگان پس از نگاهی کوتاه به آرایه تشخیص، همراهی آن با تشبیه را با نگرشی نو بررسی کردهاند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تشخیص؛ تشبیه؛ وجهشبه؛ مشبّه؛ مشبّهبه؛ منادا | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,972 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 4,778 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 723 |
| تعداد مقالات | 10,397 |
| تعداد مشاهده مقاله | 72,877,781 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,561,311 |