اثربخشی آموزش مهارتهای زندگی بر خودتوانمندسازی اجتماعی دانش‌آموزان پسر با اختلال ریاضی | ||
| روان‌شناسی بالینی: نوآوری‌ها در پژوهش و عمل | ||
| مقاله 4، دوره 5، شماره 2 - شماره پیاپی 18، 1392، صفحه 1-11 اصل مقاله (265.56 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/jcp.2017.2122 | ||
| نویسندگان | ||
| معصومه پورمحمدرضای تجریشی1؛ سیده سمیه جلیل آبکنار* 2؛ محمد عاشوری3 | ||
| 1گروه روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی | ||
| 2دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی | ||
| 3گروه روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| مقدمه: هدف پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی آموزش مهارتهای زندگی بر خودتوانمندسازی اجتماعی دانش‌آموزان پسر با اختلال ریاضی بود. روش: از جامعه آماری دانش‌آموزان پسر 13 تا 15 ساله با اختلال ریاضی که در سال تحصیلی 91-1390 در مراکز اختلال یادگیری شهرستان‌های تهران مشغول به تحصیل بودند، 40 نفر به شیوه نمونه‌گیری تصادفی انتخاب و در یکی از 2 گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 20 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش در 9 جلسه 50 دقیقه‌ای (هفته‌ای یک جلسه) در زمینه مهارتهای زندگی آموزش دریافت کرد؛ ولی گروه کنترل در این جلسات شرکت نکردند. تمامی آزمودنی‌ها پیش و پس از مداخله آموزشی، پرسشنامه خودتوانمندسازی اجتماعی را تکمیل کردند. داده‌های حاصل از پیش آزمون و پس آزمون با استفاده از تحلیل واریانس چند متغیره تجزیه و تحلیل شد. یافته‌ها: نتایج تحلیل واریانس چند متغیره نشان داد که آموزش مهارتهای زندگی اثر معناداری بر خودتوانمندسازی اجتماعی دانش‌آموزان با اختلال ریاضی دارد. همچنین نتایج، بیانگر اثر مثبت و معنادار آموزش مهارتهای زندگی بر مهارتهای شناختی، رفتاری، کفایت هیجانی و آمایه انگیزشی در دانش‌آموزان با اختلال ریاضی بود. نتیجه‌گیری: آموزش مهارتهای زندگی می‌تواند خودتوانمندسازی اجتماعی دانش‌آموزان پسر با اختلال ریاضی را بهبود بخشد. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| واژه‌های‌کلیدی: مهارتهای زندگی؛ خودتوانمندسازی اجتماعی؛ اختلال ریاضی | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,862 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,037 |
||