بررسی جایگاه زبان در سبک غزلیات عرفی شیرازی | ||
| مطالعات زبانی و بلاغی | ||
| مقاله 2، دوره 6، شماره 12، 1394، صفحه 33-54 اصل مقاله (195.05 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/jlrs.2017.6642. | ||
| نویسندگان | ||
| اسماعیل تاج بخش* 1؛ اورنگ ایزدی2 | ||
| 1استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه علامه طباطبایی | ||
| 2استادیار زبانشناسی دانشگاه علامه طباطبایی | ||
| چکیده | ||
| عرفی شیرازی، شاعر باریکاندیش و خیالپرداز قرن دهم هجری (999-963) است که با وجود عمر کوتاه خود زمینهساز رواج سبکی تازه در شعر فارسی شد. این شاعر که نگاه تیزبین و ذهن سرشار و خلاقی دارد، هم در خلق مضامین تازه و هم در ابداع ترکیبات و لغات بدیع، موفق عمل کرده و مضمونآفرینی تازۀ خود را در یک سطح زبانی خلاق با ویژگیهایی خاص و ابتکاری شکل داده است. در این مقاله سعی بر این است با بررسی غزلیات این شاعر، برخی ویژگیهای اصلی سطح زبانیِ شعر وی با نگاهی سبکشناسانه و از دیدگاه صرف و نحو تجزیه و تحلیل شود. به این منظور کوشش شده است با ارائة نمونههای مختلفی از غزلیات عرفی، شاخصههای ویژۀ صرفی و نحوی سبک او که بسامد بیشتری دارد، بررسی شده و وجوه ممیّزۀ شعر او از این زاویه بیان شود. یافتههای پژوهش نشان میدهد، عرفی در اشعار خود با استفاده از ویژگیهای صرفی و نحوی زبان فارسی به نوآوریهایی در واژه و ترکیبسازی دست یافته است. شیوة این پژوهش کتابخانهای و به روش توصیفی ـ تحلیلی است. مرجع اصلی پژوهش و پایة تحلیلها غزلیات عرفی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| عرفی شیرازی؛ سبک؛ سطح زبانی؛ صرف؛ نحو | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,686 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,317 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 722 |
| تعداد مقالات | 10,383 |
| تعداد مشاهده مقاله | 72,839,266 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,535,898 |