تبعیّت مسئولیّت قراردادی از اراده طرفین در قانون مدنی ایران | ||
| مطالعات فقه و حقوق اسلامی | ||
| مقاله 3، دوره 9، شماره 17، 1396، صفحه 33-56 اصل مقاله (242.9 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/feqh.2017.7561. | ||
| نویسنده | ||
| سعید بیگدلی* | ||
| دانشگاه زنجان | ||
| چکیده | ||
| ماده 221 قانون مدنی ایران در مورد جبران خسارات حاصل از عدم اجرای تعهّدات قراردادی و شرایط آن، هم از این جهت که سابقه فقهی روشنی ندارد و هم از جهت عدم انطباق با نظایر خارجی خود، ماهیّت روشنی ندارد. به همین علّت، آن چه که در نوشته های حقوقی آمده است نیز یکسان و یکنواخت نیستند؛ برخی آن را ناشی از سکوت فقه در خصوص مسئولیّت قراردادی دانسته، و گروهی دیگر، دلیل وضع آن را پوشش دادن به نقص ابزارهای فقهی ناظر به جبران خسارات دانسته اند. هر کدام از دیدگاه های مطرح شده با اشکال هایی مواجه هستند که پذیرش آنها را دشوار می کند. به زعم نویسنده، قانونگذار، به دلایل مختلف، خواسته است جبران خسارات قراردادی را به قرارداد و خواست طرفین منتسب سازد؛ امری که نتایج متفاوتی نسبت به تحلیل های دیگر دارد و ضمن تأمین حقوق زیان دیده و جبران انواع خسارات، نتایج عملی مقبول تری نیز به همراه دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ماده 221 ق.م؛ مسئولیّت قهری؛ مسئولیّت قراردادی؛ اصل حاکمیّت اراده | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,076 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,336 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 723 |
| تعداد مقالات | 10,394 |
| تعداد مشاهده مقاله | 72,853,308 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,551,734 |