بن مایه های نمادین در شعر سهراب سپهری | ||
| مطالعات زبانی و بلاغی | ||
| مقاله 12، دوره 10، شماره 19، تیر 1398، صفحه 265-292 اصل مقاله (597.76 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/jlrs.2018.15731.1289 | ||
| نویسنده | ||
| مرتضی قاسمی* | ||
| استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی- دانشگاه فرهنگیان | ||
| چکیده | ||
| در کنار تشخیص و حسآمیزی، نماد، یکی از ویژگیهای برجسته و مهم لایة بلاغی سبک سهراب سپهری است. برخی از نمادها به دلیل تکرار، به مشخّصهای قابل توجه تبدیل شدهاند و در شعر او بنمایه یا موتیف محسوب میشوند. طبق بررسیهای سبکشناختی، واژههای «آب»، «نور و روشنی»، «تنهایی»، «تهی»، «هیچ»، «نیلوفر»، «سیب»، «شقایق» و رنگ «سبز و آبی» بنمایههای نمادین هشت کتاب هستند. این نمادها برگرفته از سه بخش طبیعت، ذن- بودیسم و اسطورهاند و تازگی و ابتکار را در شعر سهراب نشان میدهند. مقالة حاضر میکوشد پس از تعریف نماد و بنمایه، با روش توصیفی- تحلیلی به بررسی این بنمایههای نمادین بپردازد و معنای مشخّص و دقیق آنها را در شعرهای مختلف، طبق بافت شعر بیان کند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سهراب سپهری؛ هشت کتاب؛ بنمایه؛ نماد؛ بنمایههای نمادین | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,482 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,718 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 725 |
| تعداد مقالات | 10,474 |
| تعداد مشاهده مقاله | 73,438,564 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,833,084 |