نگاهی نو به اوزان شعر فارسی از دیدگاه زبانشناسی و ریتم | ||
| مطالعات زبانی و بلاغی | ||
| مقاله 18، دوره 10، شماره 20، اسفند 1398، صفحه 417-448 اصل مقاله (1011.86 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/jlrs.2019.16987.1404 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد میرزایی* 1؛ شهرام نقشبندی2؛ حسین میثمی3؛ یدالله شکری4 | ||
| 1دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سمنان | ||
| 2استادیار زبانشناسی همگانی دانشگاه سمنان | ||
| 3استادیار هنر دانشگاه تهران | ||
| 4استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سمنان | ||
| چکیده | ||
| این پژوهش، در پی آن است تا بهجای آنکه اوزان شعر فارسی را بر مبنای قواعد عروضی بررسی کند، بر اساس آنچه فارسیزبانان میخوانند و درک میکنند، بسنجد. شناسایی هجاهای تکیهبر، از حوزۀ زبانشناسی و بررسی ریتمیک، از حوزۀ موسیقی، به این پژوهش کمک کرده است. با این فرضیه که میان قواعد عروضی شعر فارسی و نحوۀ خواندن آن توسط فارسیزبانان، تفاوت وجود دارد، تحقیق آغاز گردید. تعداد پنجاه بیت از شاعران سدة سوم تا پانزدهم هجری در پنجاه وزن گوناگون، گزینش شد. سپس به بیست نفر از کسانی که میتوانستند شعر فارسی را درست بخوانند، داده شد و نتیجة خوانش آنان ضبط گردید. از خوانندگان خواسته شد شعر را موزون بخوانند و با زدن ضربههایی روی میز، تأکیدهای وزن را نشان بدهند؛ چیزی شبیه کفزدن متناوب در جشنها. حدود نهصد فایل صوتی مفید بهدستآمده، پیادهسازی و تحلیل شد و محل تکیههای شعر، به زعم خوانندگان مشخص گردید. سپس نتایج در الگوهایی دستهبندی و الگوی غالب مشخص و بر اساس آن، تقطیع پیشنهادی برای هر وزن ارائه شد. مشخص گردید که فارسیزبانان، مقولهای به نام زحاف آغازین را درک میکنند و به کار میبرند، تفکیک افاعیل عروضی را گاهی متفاوت از عروض سنّتی انجام میدهند، اوزان مختلفالارکان را در الگوهایی تکرارشونده میخوانند و در اوزان دوری، سکوت میانۀ مصراع را دقیقاً به اندازۀ نقرات باقیمانده از زحافات، رعایت میکنند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| عروض؛ وزن شعر؛ ریتم؛ تکیه؛ بحر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,442 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,232 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 722 |
| تعداد مقالات | 10,383 |
| تعداد مشاهده مقاله | 72,839,390 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,535,995 |