تحلیل تأویلهای نمادمحور در سرودههای عطّار | ||
| مطالعات زبانی و بلاغی | ||
| مقاله 7، دوره 12، شماره 23، بهار 1400، صفحه 141-174 اصل مقاله (673.67 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/jlrs.2020.18253.1533 | ||
| نویسندگان | ||
| مجید رستنده* 1؛ وحید مبارک2 | ||
| 1دانشآموخته دکتری زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه رازی (نویسندۀ مسئول) | ||
| 2استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه رازی | ||
| چکیده | ||
| پیشینۀ ادبیات عرفانی فارسی، چشماندازهایی زیبا فراروی ما قرار میدهد؛ بهویژه هنگامی که با قرآن و حدیث پیوند میخورد. نویسندگان و شاعران عارفمسلک، نهتنها بر بهرهبرداری متعارف از این دو منبع اصلی اسلام تأکید داشته و به آن سفارش کردهاند، بلکه با نگاه خاص و هنری خویش، موجب ترغیب دیگران به استفاده از این منابع شدهاند. عطّار نیشابوری از این زمره است. او در سرودههای خود هنگام مواجهه با آیات و روایات، افزون بر نگاه متعارف، گاه نگاهی تأویلی و بلاغتمحور دارد. این پژوهش بر آن است که با روشی توصیفی-تحلیلی، نمونههایی از تأویلهای بلاغی و نمادمحور او را معرّفی کند. یافتهها نشان میدهند در شعر عطّار، برخی از نمادها از جمله قبله، آیۀ نور، داستان ابراهیم و مبارزه با نمرود، ذبح کردن اسماعیل، فرعون و قارون، جلوهای منحصر به فرد دارند که این حاکی از توجه خاصّ او به تاریخ انبیاست. همچنین مشاهده شده است که گاهی عطّار در تأویلهای خود، میان نمادهای اساطیری و عرفان پیوند میزند تا اندیشههای عرفانی خویش را عرضه کند. همچنین گاه خردمندان دیوانه، سخنگویان او برای اعتراض به نابسامانیهای جامعه میشوند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| قرآن؛ حدیث؛ تأویل؛ نماد؛ سرودههای عطّار | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 633 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 556 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 723 |
| تعداد مقالات | 10,394 |
| تعداد مشاهده مقاله | 72,850,288 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,549,209 |