شناخت زبان دراماتیک فارسی: رویکردی نظامبنیاد | ||
| مطالعات زبانی و بلاغی | ||
| دوره 13، شماره 27، بهار 1401، صفحه 239-274 اصل مقاله (899.31 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/jlrs.2021.22321.1853 | ||
| نویسندگان | ||
| راضیه قلی پور هفشجانی* 1؛ محمد دبیرمقدم2 | ||
| 1دانشجوی دکتری زبانشناسی دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران | ||
| 2استاد زبانشناسی دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران (نویسندة مسئول) | ||
| چکیده | ||
| نظریه زبانشناسی نقشگرای نظامبنیاد هلیدی، از مهمترین نظریات روز در تحلیل و واکاوی متن و شناخت زبان است. با آنکه تمام گونههای ادبی از زبان بهره میگیرند؛ کاربرد عنصر زبان در متون نمایشی/ دراماتیک با سایر گونهها متفاوت است. از آنجایی که درام و متون نمایشی، بخش مهمّی از ادبیات به شمار میآیند، با مطالعة زبان دراماتیک با تمرکز بر متون دراماتیک و در چارچوب نقشگرایی نظامبنیاد میتوان به شناختی دقیقتر از زبان دراماتیک دست یافت و وجه تمایز آن را از زبان غیردراماتیک با بهکارگیری روش کمّی هلیدی و بهطور ویژه، فرانقش بینافردی به دست آورد. در پژوهش حاضر، نگارندگان پنج نمایشنامه مطرح فارسی معاصر را از نظر نظام وجه و همچنین زمان، در این چارچوب مورد بررسی قرار داده و درصد و بسامد وقوع انواع وجه و زمانداری در متون دراماتیک را بهعنوان شاخصی برای شناخت زبان دراماتیک و مقایسة آن با زبان غیردراماتیک در نظر گرفتهاند. براساس نتایج بهدستآمده، کاربرد وجه پرسشی در متون دراماتیک نسبت به متون غیردراماتیک بیشتر است. زمان غالب در متون دراماتیک، «حال» است و بسامد وقوع آن بهمراتب بیشتر از متون روایی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| دستور نقشگرای نظامبنیاد؛ وجه بند؛ زمانداری؛ متن دراماتیک؛ زبان دراماتیک؛ متون دراماتیک فارسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 872 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 630 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 722 |
| تعداد مقالات | 10,383 |
| تعداد مشاهده مقاله | 72,838,525 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,535,031 |