معیارهای تفکیک اطلاق مقامی و کلامی در تفسیر اراده قانونگذار | ||
| مطالعات فقه و حقوق اسلامی | ||
| مقاله 2، دوره 15، شماره 30، بهار 1402، صفحه 33-56 اصل مقاله (572.35 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/feqh.2022.26815.3222 | ||
| نویسنده | ||
| حیدر باقری اصل* | ||
| استاد فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه تبریز، تبریز، ایران | ||
| چکیده | ||
| اطلاق مقامی و کلامی، دو اصل از اصول تفسیری ارادة قانونگذار در قلمرو اطلاق و تقیید هستند. اگرچه هر دو اصل مزبور به هنگام شکّ در مراد قانونگذار از اطلاق و تقیید کاربرد دارند ولی بین این دو اصل در اثبات اطلاق و تقیید، تفاوت جدّی وجود دارد. گاهی مشاهده می شود که در تمسّک به اطلاق مقامی و کلامی برای تفسیر ارادة قانونگذار و شارع در قلمرو اطلاق و تقیید، خلط شده یا مورد غفلت قرار گرفته است. این مسأله موجب طرح این سؤال اصلی تحقیق شده است که «معیارهای تفکیک اطلاق مقامی و اطلاق کلامی در تفسیر ارادة قانونگذار چیست؟» ضرورت تحقیق، علاوه بر کاربردی بودن پژوهش حاضر، آن است که تاکنون کسی به این مسأله نپرداخته است. مقاله حاضر درصدد این کار با روش تحلیلی و استنادی کتابخانه ای برآمده و نوزده معیار تفکیک برای تمسّک به اطلاق مقامی و کلامی در تفسیر ارادة قانونگذار ارائه داده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اطلاق مقامی؛ اطلاق کلامی؛ مطلق؛ اطلاق؛ تقیید | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 590 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 535 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 718 |
| تعداد مقالات | 10,322 |
| تعداد مشاهده مقاله | 72,333,779 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,070,828 |