بازاندیشی قافیههای مختوم به «الف اِطلاق» از منظر بلاغی و زبانی | ||
| مطالعات زبانی و بلاغی | ||
| دوره 14، شماره 34، زمستان 1402، صفحه 213-248 اصل مقاله (968.7 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/jlrs.2023.28999.2201 | ||
| نویسندگان | ||
| نسرین قربانی1؛ یداله شکری* 2؛ نوید فیروزی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. | ||
| 2دانشیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران (نویسندة مسئول) | ||
| 3استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، ایران. | ||
| چکیده | ||
| فردوسی در کاربرد قافیه، بسیار باریکبین و دقیق است. یکی از نکاتی که در موضوع قافیه کمتر به آن توجّه شده است، بررسی نقش بلاغی قافیه در حوزههای مختلف ادبی و زبانی است. فردوسی در شاهنامه، در برخی موارد و در پایان قافیه از «الف اطلاق» استفاده کرده است که غالب پژوهشگران آن را الف زائدی در نظر گرفتهاند که به منظور پرکردن وزن در بیت آمده است و ارزش بلاغی آن را نادیده گرفتهاند. در پژوهش پیشِرو با عنوان بازاندیشی قافیههای مختوم به «الف اِطلاق» از منظر بلاغی و زبانی، تلاش شده با نگاهی دقیقتر، این الف را از منظر زبانی و بلاغی، دقیقتر واکاوی کنیم. از روزگار شمس قیس تا امروز، بهدلیل نگاه منفی شمس به این الف، هیچگاه دیدگاه مثبتی به آن دیده نمیشود. در این مقاله کوشیدهایم دیدگاههای گذشته به این الف را تغییر دهیم و آن را نه بهعنوان ضعفی فاحش در شاهنامه، بلکه بهعنوان نوعی ویژگی سبکی در دورهای خاص معرّفی کنیم. | ||
| کلیدواژهها | ||
| شاهنامه؛ قافیه؛ دستور؛ الف اطلاق؛ فردوسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 980 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 692 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 722 |
| تعداد مقالات | 10,383 |
| تعداد مشاهده مقاله | 72,835,875 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,531,489 |