پاسداشت میراث فرهنگی از منظر فقه امامیه | ||
| مطالعات فقه و حقوق اسلامی | ||
| دوره 16، شماره 34، بهار 1403، صفحه 279-314 اصل مقاله (543.94 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/feqh.2022.27666.3305 | ||
| نویسندگان | ||
| سید مجتبی حسینی الموسوی* 1؛ بیات مرتضی2 | ||
| 1استادیار رشته حقوق دانشکده علوم اداری و اقتصاد اراک، اراک، ایران(نویسنده مسئول) | ||
| 2عضو هیأت علمی حقوق، دانشکده علوم اداری و اقتصاد اراک، اراک، ایران. | ||
| چکیده | ||
| هویت اجتماعی ملتها در پیوند با میراث بهجامانده از پیشینیان شکل میگیرد. پاسداشت میراث فرهنگی از تکالیف مهم دولتها بهحساب میآید. متأسفانه برداشت قشری از توحید، آسیبهای جبرانناپذیری به اشیای باستانی وارد نموده است. راهکارهای فقهی بهمنظورِ جلوگیری از تخریب میراث فرهنگی به دو قسمت تقسیم میشوند؛ بخش اول، مصادیق میراث فرهنگی که در زمان گذشته همچون بت نماد شرک بوده است و با معیارهای دقیق فقهی بررسی میشوند و با الغای خصوصیت، آن را به موارد مشابه سرایت میدهیم. قسمت دوم، نگاه حکومتی به آثار بهجامانده از گذشتگان است که آن را از مصادیق انفال (ثروت عمومی) برمیشمارد و مدیریت و مالکیت آن برعهدۀ حکومت است. تفاوت مصادیق انفال در متون فقهی دلالت دارد بر اینکه ثروت عمومی مفهومی سیال است. برداشت اطلاقگرایانه از قاعدۀ سلطنت، به میراث فرهنگی بهویژه خانههای قدیمی آسیبی جدی وارد کرده است. تحول عرفی در مفهوم مالکیت محدودکردن اختیار مالک به رعایت موازین عقلی جمعی (قانون) بسیار راهگشاست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| میراث فرهنگی؛ ثروت عمومی؛ مالکیّت؛ مجسّمه؛ توحید؛ اماکن عبادی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 659 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 508 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 722 |
| تعداد مقالات | 10,383 |
| تعداد مشاهده مقاله | 72,840,462 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,537,221 |