اثربخشی آموزش مبتنی بر تابآوری بر افکار خودجرحی و تعارضات بینفردی دانشآموزان فرزند طلاق | ||
| روانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل | ||
| مقاله 1، دوره 16، شماره 4 - شماره پیاپی 64، زمستان 1403، صفحه 1-16 اصل مقاله (1.6 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/jcp.2024.34462.2916 | ||
| نویسندگان | ||
| علی شیخ الاسلامی* 1؛ نسترن سیداسماعیلی قمی2؛ علی سلمانی3؛ آیسان شارعی4 | ||
| 1استاد، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی ور وانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران | ||
| 2استادیار روانشناسی و آموزش کودکان استثنائی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل ایران | ||
| 3دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران | ||
| 4دانشجوی دکتری تخصصی مشاوره، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| زمینه: نوجوانانی که والدین آنها جدا شده و تجربه بدرفتاری در دوران کودکی داشتهاند، شیوع خودجرحی در آنها از جمعیت عادی بیشتر است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر تابآوری بر افکار خودجرحی و تعارضات بین فردی دانشآموزان فرزند طلاق انجام گرفت. روش: روش پژوهش آزمایشی از نوع پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعهی آماری پژوهش شامل تمامی دانشآموزان فرزند طلاق دورهی متوسطهی دوّم شهر اردبیل در سالتحصیلی 1403-1402 بود که از میان آنها بر حسب ملاکهای ورود به پژوهش و به روش نمونهگیری در دسترس 40 دانشآموز فرزند طلاق انتخاب و بهصورت تصادفی در گروه آزمایش (20 نفر) و گروه کنترل (20 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش 12 جلسهی 75 دقیقهای برنامهی آموزش مبتنی بر تابآوری را دریافت کردند و گروه کنترل به روال عادی خود ادامه دادند. برای جمعآوری دادهها از مقیاس خودجرحی بدون قصد خودکشی زلکوویچ و کول (2017) و پرسشنامهی مشکلات بینفردی بارخام و همکاران (1996) استفاده شد. دادهها با استفاده از تحلیل کواریانس چندمتغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: یافتهها نشان داد که بین میانگین افکار خودجرحی (0/01 >P؛ 4/88=F و 0/12 =ηp2) و تعارضات بینفردی (001 /0>P؛ F=31/57 و /0/46 =ηp2) گروه آزمایش و کنترل در پسآزمون تفاوت معناداری وجود دارد. بدین صورت که بعد از اجرای برنامهی آموزشی مبتنی بر تابآوری میانگین نمرات دانشآموزان فرزند طلاق در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل بهطور معناداری کاهش یافته است. نتیجه گیری: بنابراین، با آموزش و ارتقای تابآوری روانی در دانشآموزان میتوان میزان افکار خودجرحی و تعارضات بینفردی را در آنان کاهش داد. دانشآموزان به کمک راهبردهای تابآورانه میتوانند شکستهای متعدد خود را دوباره مورد بررسی و بازبینی قرار دهند و در نهایت انعطافپذیری در دانشآموزان بهبود مییابد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آموزش تابآوری؛ افکار خودجرحی؛ تعارضات بینفردی و فرزند طلاق | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,482 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 762 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 725 |
| تعداد مقالات | 10,484 |
| تعداد مشاهده مقاله | 73,458,154 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,865,814 |