بررسی اعتبار قرارداد تأمین مالی داوری توسّط شخص ثالث در نظام حقوقی ایران | ||
| مطالعات فقه و حقوق اسلامی | ||
| دوره 16، شماره 36، پاییز 1403، صفحه 61-78 اصل مقاله (867.1 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/feqh.2023.30364.3575 | ||
| نویسندگان | ||
| محمدمهدی اسدی* 1؛ عبدالرحیم مرادی2 | ||
| 1دانش آموخته دکتری حقوق تجارت و سرمایه گذاری بین المللی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران (نویسنده مسئول) | ||
| 2استادیار گروه حقوق خصوصی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران. | ||
| چکیده | ||
| «تأمین مالی داوری بین المللی توسّط شخص ثالث» (موسوم به «تی پی اف») پدیده ای نوظهور و جدید است. روشی که در آن تأمین کننده ثالث هزینه دعوی خواهان را برعهده می گیرد و صرفاً در صورت پیروزی وی استحقاق مبلغ توافق شده را دارد. هدف این مقاله، بررسی اعتبار قرارداد تأمین مالی داوری توسّط شخص ثالث در نظام حقوقی ایران است. پذیرش اعتبار این نهاد در حقوق ایران با توجه به نبودِ مقرّرات و همچنین تأثیر برخی مفاهیم همچون قاعده «نفی غرر» و قرارداد احتمالی می تواند محلّ مناقشه قرار گیرد. از طرفی افزایش روز افزون تعداد پرونده های قضایی، ضرورت توجه بیشتر به داوری و گسترش آن را ایجاب می نماید. از سوی دیگر، این امر نیازمند توجه به تأمین هزینه های داوری است. به نظر می رسد با پذیرش ضابطه عرف برای تشخیص «غرری» بودن معامله و کفایت علم اجمالی، می توان اعتبار قرارداد تأمین مالی داوری توسّط شخص ثالث را در نظام حقوقی ایران در چهارچوب ماده 10 قانون مدنی مورد پذیرش قرار داد؛ موضوعی که می تواند علاوه بر ایجاد یک زمینه جدید سرمایه گذاری، منجرّ به توسعه داوری و کمک به دستگاه قضا و کاهش پرونده های رو به فزون در مراجع قضایی گردد و می تواند انتخاب ایران به عنوان مقرّ داوری در داوری های بین المللی را در کانون توجه قرار دهد. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| اعتبار قرارداد «تی پی اف»؛ نظام قضایی ایران؛ قرارداد احتمالی؛ علم اجمالی؛ عرف | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 18,058 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 10,723 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شماره‌ها | 726 |
| تعداد مقالات | 10,506 |
| تعداد مشاهده مقاله | 73,609,665 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 65,116,961 |