نقش ترومای دلبستگی، نقایص ذهنیسازی و مکانیسمهای دفاعی در خودمدیریتی دیابت و هموگلوبین گلیکوزیله | ||
| روانشناسی بالینی: نوآوریها در پژوهش و عمل | ||
| مقاله 6، دوره 17، شماره 3 - شماره پیاپی 67، پاییز 1404، صفحه 95-109 اصل مقاله (1.15 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/jcp.2025.37898.3205 | ||
| نویسندگان | ||
| زهرا حیدری ارچندانی1؛ اسحق رحیمیان بوگر* 1؛ فاطمه عیسی زاده2 | ||
| 1گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان، مهدی شهر، سمنان، ایران | ||
| 2گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علومتربیتی، دانشگاه سمنان، مهدیشهر، سمنان، ایران | ||
| چکیده | ||
| زمینه: دیابت نوع ۲ یکی از شایعترین بیماریهای مزمن است که خودمدیریتی و کنترل هموگلوبین گلیکوزیله در کاهش عوارض آن نقش کلیدی دارند. هدف پژوهش حاضر تعیین اثر عواملی چون ترومای دلبستگی، نقایص ذهنیسازی و مکانیسمهای دفاعی بر خودمدیریتی و هموگلوبین گلیکوزیله در بیماران دیابتی نوع 2 است. روش: این پژوهش مقطعی - همبستگی با 347 بیمار دیابتی نوع 2 مراجعه کننده به مراکز بهداشت کرمان در سال 1403 انجام شد. نمونهگیری بهصورت در دسترس بود. دادهها با استفاده از پرسشنامه ترومای اولیه (مونته و همکاران، 2020)، مقیاس خودگزارشی رتبه بندی مکانیزم های دفاعی (دی جوزپه و همکاران، 2020)، مقیاس بازنگری شده خودمدیریتی دیابت (اسچمت و همکاران 2013) و مقیاس ذهنی سازی فوناگی (دروگر و آشتیانی،1399) جمعآوری و با تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی در نرمافزار SPSS-26 تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد که مکانیسمهای دفاعی و ذهنیسازی پیشبینیکننده معنادار خودمدیریتی و مکانیسم های دفاعی پیشبینی کننده معنادار هموگلوبین گلیکوزیله هستند (p<0/001). مکانیسمهای دفاعی با کاهش خودمدیریتی (p<0/001،β= -0/35) و افزایش هموگلوبین گلیکوزیله (p<0/001،β=0/17) و ذهنیسازی با افزایش خودمدیریتی (p<0/031،β=0/11) مرتبط بودهاند و ترومای دلبستگی نتوانست به صورت معناداری خودمدیریتی و تغییرات غلظت هموگلوبین گلیکوزیله را پیشبینی کند (0/05 <P). نتیجهگیری: مکانیسمهای دفاعی و ذهنیسازی میتوانند خودمدیریتی، و مکانیسمهای دفاعی میتواند غلظت هموگلوبین گلیکوزیله را در بیماران دیابتی نوع 2 پیشبینی کنند. این نتیجه حاوی مضامین کاربردی برای پژوهش های بعدی و تدوین مداخلات متناسب شده است. پیشنهاد میشود نقش ترومای دلبستگی در مدلهای میانجیگری بررسی شود. زمینه: دیابت نوع ۲ یکی از شایعترین بیماریهای مزمن است که خودمدیریتی و کنترل هموگلوبین گلیکوزیله در کاهش عوارض آن نقش کلیدی دارند. هدف پژوهش حاضر تعیین اثر عواملی چون ترومای دلبستگی، نقایص ذهنیسازی و مکانیسمهای دفاعی بر خودمدیریتی و هموگلوبین گلیکوزیله در بیماران دیابتی نوع 2 است. روش: این پژوهش مقطعی - همبستگی با 347 بیمار دیابتی نوع 2 مراجعه کننده به مراکز بهداشت کرمان در سال 1403 انجام شد. نمونهگیری بهصورت در دسترس بود. دادهها با استفاده از پرسشنامه ترومای اولیه (مونته و همکاران، 2020)، مقیاس خودگزارشی رتبه بندی مکانیزم های دفاعی (دی جوزپه و همکاران، 2020)، مقیاس بازنگری شده خودمدیریتی دیابت (اسچمت و همکاران 2013) و مقیاس ذهنی سازی فوناگی (دروگر و آشتیانی،1399) جمعآوری و با تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی در نرمافزار SPSS-26 تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد که مکانیسمهای دفاعی و ذهنیسازی پیشبینیکننده معنادار خودمدیریتی و مکانیسم های دفاعی پیشبینی کننده معنادار هموگلوبین گلیکوزیله هستند (001/0 P<). مکانیسمهای دفاعی با کاهش خودمدیریتی (35/0- =β، 001/0 P<) و افزایش هموگلوبین گلیکوزیله (17/0 =β، 001/0 P<) و ذهنیسازی با افزایش خودمدیریتی (11/0 =β، 031/0 P<) مرتبط بودهاند و ترومای دلبستگی نتوانست به صورت معناداری خودمدیریتی و تغییرات غلظت هموگلوبین گلیکوزیله را پیشبینی کند (05/0 <P). نتیجهگیری: مکانیسمهای دفاعی و ذهنیسازی میتوانند خودمدیریتی، و مکانیسمهای دفاعی میتواند غلظت هموگلوبین گلیکوزیله را در بیماران دیابتی نوع 2 پیشبینی کنند. این نتیجه حاوی مضامین کاربردی برای پژوهش های بعدی و تدوین مداخلات متناسب شده است. پیشنهاد میشود نقش ترومای دلبستگی در مدلهای میانجیگری بررسی شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ترومای دلبستگی؛ مکانیسمهای دفاعی؛ خودمدیریتی دیابت؛ هموگلوبین گلیکوزیله؛ ذهنیسازی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 966 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 644 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 723 |
| تعداد مقالات | 10,397 |
| تعداد مشاهده مقاله | 72,882,133 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,562,421 |