تحلیل انتقادی ماهیت ادلّه تحمیلی در حقوق اثبات دعوا | ||
| مطالعات فقه و حقوق اسلامی | ||
| مقاله 8، دوره 6، شماره 10، 1393، صفحه 191-210 اصل مقاله (163.81 K) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/feqh.2017.1915 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد مولودی* ؛ بیژن حاجی عزیزی؛ مهدی حمزه هویدا | ||
| چکیده | ||
| از یک منظر، ادلهی اثبات دعوا به دو گروه دلایل اقناعی و تحمیلی تقسیم میشوند. دلیل اقناعی، دلیلی است که دادرس در پذیرش مفاد آن اختیار تام دارد و تنها در صورتی در اثبات ادعا مؤثر واقع میشود که قاضی به مفاد آن قانع شود و مدلول آن را باور نماید. اما دلیل تحمیلی، صرفنظر از باور درونی دادرس در اثبات دعاوی مؤثر است. یعنی، حتی اگر دلیل تحمیلی موجب اقناع دادرس نیز نشود، باز هم قاضی مکلف است بر اساس آن رأی دهد.مفهوم تحمیلی بودن ادله با موضوع «باور» و اقناع قاضی ارتباط پیدا میکند و باور نیز یکی از عناصر و ارکان تحقق شناخت است که مبانی تشکیل و چگونگی ایجاد آن را باید در مباحث فلسفی مربوط به «نظریه شناخت» یا «معرفتشناسی» جست وجو نمود. مقالهی حاضر، با بهرهگیری از مبانی معرفتشناختی در خصوص مبنای باور، به نقد ماهیت و مفهوم تحمیلی بودن ادله پرداخته و معتقد است که چنین مفهومی را به لحاظ اصل قرینهگرایی در معرفتشناسی نمیتوان مورد پذیرش و تأیید قرار داد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ادله تحمیلی؛ باور؛ ارزیابی؛ اثبات دعوا؛ فصل خصومت | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,692 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,655 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 718 |
| تعداد مقالات | 10,323 |
| تعداد مشاهده مقاله | 72,463,772 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,122,895 |