بررسی استعارة زمان در تاریخ بیهقی با رویکرد زبانشناسی شناختی | ||
| مطالعات زبانی و بلاغی | ||
| مقاله 10، دوره 9، شماره 18، اسفند 1397، صفحه 211-232 اصل مقاله (657.42 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22075/jlrs.2018.14035.1154 | ||
| نویسندگان | ||
| یدالله شکری* 1؛ سمانه شمسی زاده2 | ||
| 1استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سمنان (نویسنده مسئول) | ||
| 2دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سمنان | ||
| چکیده | ||
| در نظریۀ معاصر استعاره که توسط لیکاف و جانسون مطرح شده، زمان، یکی از حوزههای تصوّری انتزاعی است و همواره ازطریق چیزی ملموس و عینی، یعنی مکان درک میشود و بنیانی شناختی دارد. در این پژوهش، ابتدا توضیحاتی دربارۀ استعارۀ مفهومی و زمان داده شده و سپس شواهدی از تاریخ بیهقی ذکر شده است. این شواهد واژگان، ترکیبها و جملات استعاریِ قراردادی و نو را شامل میشود و رویکردی که بدان توجه بیشتری شده، تشخیص نو بودن و قراردادی بودن استعارهها و ارتباطش با هریک از بخشبندیهای تحقیق است. در این تحقیق نشان خواهیم داد که هرگاه ابوالفضل بیهقی بهسمت واگویههای درونی میرود، درجۀ نوی و تازگی استعارههای اثرش بیشتر میشود. نگارندگان در این مقاله به بررسی وجود و کیفیتِ استعارۀ مفهومیِ زمان در متن تاریخ بیهقیمیپردازند. در این استعارهها چگونگی ارتباط زمان با عناصر دیگر بررسی و درنهایت به سه دستۀ اصلی «زمان بهمثابه شیء (متحرک، ثابت یا موجد اوصافی غیر از اینها)»، «زمان بهمثابه فضا یا مکان محصور» و «زمان بهمثابه موجود جاندار» طبقهبندی شده است که از نظر نگارنده، نهتنها طبقهبندی نوتر و دقیقتر نسبت به طبقهبندیهای مرسوم ارائه میکند، بلکه نشاندهندۀ وجوه متنوع کاربرد استعارۀ زمان در زبان بیهقی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| استعارۀ مفهومی؛ معناشناسیِ شناختی؛ زمان؛ تاریخ بیهقی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,201 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 927 |
||
| تعداد نشریات | 22 |
| تعداد شمارهها | 723 |
| تعداد مقالات | 10,394 |
| تعداد مشاهده مقاله | 72,848,427 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 64,546,936 |